“Een kikker” en “Een eekhoorn en een kikker”

Met de kerstdagen van 2011, kregen schoonfamilie en vrienden, als verrassing, een geheel persoonlijk mini-Animaaltje. De komende tijd zal ik al deze verhaaltjes hier posten. Deze keer een dubbele, omdat het om een stelletje gaat. Illustraties: Sanne Groenendaal.

In iedereen schuilt een klein diertje. Een levend en bezield vonkje, essentie van jouw zijn. Jij bent een:

Kikkertje Jelle geloofde zijn oortjes niet. Rondom het gehele vijvertje heerste een doodse stil; geen luid gekwaak, geen keelconcert te horen, geen enkel rikkekikje ook maar. Van hogerhand kwam onlangs het strikte bevel: revisie op regelementje 56B-§2, vormcorrectie kikker- en paddencommunicatie, per absoluut direct. Niemand zat het helemaal lekker, vooral ‘t kekke kikkertje Jelle niet. Hij was altijd al verkikkerd geweest op het aloude amfibieëntaaltje. En hoezo moest nu alles ineens anders? Uiteraard werd er aan zijn deurtje geklopt om uit te vinden waarom dit pad was gekozen. Opperonderzoeker Jelle, berucht om zijn eigen luide brul, deed zijn speurwerk steevast koel en uiterst objectief. Hij kwam al snel tot een stuitende slotsom: het was een vuige list van de overige vijvervolkjes, opdat ze nu eens één keer, één nacht, rustig zouden slapen.

In iedereen schuilt een klein diertje. Een levend en bezield vonkje, essentie van jouw zijn. Jij bent een:

Eekhoorntje Brigitte had alles netjes klaar gezet. Het open plekje in het bos was gestofzuigd en geboend, helemaal klaar en keurig om de visite te ontvangen. Het maandelijkse theekransje betekende voor elk diertje ter plekke plezier, maar eekhoorntje Brigitte verheugde zich dikwijls als geen ander dat oprecht kon. Met de pluimstaart mooi geborsteld en haar oorpluimpjes puntig in de plooi, ontving ze al haar gasten middels een blijmoedig, openhartig: “Moek, moek, moek!”. Haar gebakjes van verse beukennoot, de geurige dennenappeltjesthee, haar iedereen-wat-aandacht, zo zorgde boomlopertje Brigitte dat iedereen weer kostelijk, in alle rust, genoot. Alleen kikkertje Jelle verstoorde de vrede even met zijn luide gekwaak. “Tjuk, tjuk, tjuk!” liet ze hem, half zeer serieus, half liefdevol lachend, sussend, weten. Nee, zelfs een kwekkend kikkertje kreeg haar deze fijne avond echt niet van haar stuk.