“Een konijn” en “Een lieveheersbeestje”

Met de kerstdagen van 2011, kregen schoonfamilie en vrienden, als verrassing, een geheel persoonlijk mini-Animaaltje. Twee kerstavonden achter elkaar betekende voor de gastvrouw maar liefst twee verschillende verhaaltjes. Illustraties: Sanne Groenendaal.

In iedereen schuilt een klein diertje. Een levend en bezield vonkje, essentie van jouw zijn. Jij bent een:

Konijntje Sanne kwam uit haar holletje gekropen. Met plakkerige, slaperige oogjes en een dikke geeuw keek ze uit over prachtige maanbeschenen mistheuvels. “Eerst een kopje keutelkoffie…” dacht ze doezelig bij zichzelf. Het Knijnkrantje lag al vlak voor de opening, zoals dat bijna elke avond het geval was. Leesvoer, troostbakje, jambeschuitje, Konijntje Sanne liet het zich allemaal lekker smaken. Daarna had ze het wel bont genoeg gemaakt, peinsde ze, en werd het zo netjes aan de tijd om haar kleine snijtandjes in de voorbereidingen voor die nacht te zetten. Het viervoetertje rommelde en snufte wat in het rond om haar kookspulletjes te verzamelen, haar pietepeuterige pluimstaartje en pluizige lange oortjes daarbij driftig heen en weer bewegend. Voedsterkonijntje Sanne zou de heerlijkste maaltjes gaan bereiden, ze stond toch per slot van rekening, en niets voor niets, bekend als proefkonijn!

In iedereen schuilt een klein diertje. Een levend en bezield vonkje, essentie van jouw zijn. Jij bent een:

Lieveheersbeestje Sanne keek verschrikt op van haar leerboekje. “Lieve Hemel,” analyseerde ze, “het is kwart over twee!” Tijd was meestal het bladluisje in de pels van Lieveheersbeestje Sanne. En dat terwijl ze zo graag ergens stipt op tijd kwam. Het kleine, goedhartige torretje sprong vliegensvlug op van haar blaadje, en haastte zich naar de bidkamer. Een snel druppelbad, dekschildje oppoetsen, een vleugje bloesem onder de okseltjes, en niet veel later stond ze klaar om te vertrekken. Het was koud buiten, dus deed Lieveheersbeestje Sanne haar behaaglijk warme wantsen aan, sjaaltje om en dopmuts op. De dag tevoren had ze snuggertjes haar route uitgestippeld, verder getreuzel was er daarom niet bij. Maar… wat was dat? Een minuscuul briefje op het voorblad? “Lief zonnekoekje,” las het, “ik hou van je, en van al je zeven stipjes! Succes met je toets!” Vertederd en zelfverzekerd vloog Lieveheersbeestje Sanne op.